zaterdag 24 juni 2017

Nieuwe weg inslaan?

De bedoeling van deze blog was, om onderwerpen die als gesprekspunten voorbij kwamen op de Woensdagavond hier verder toe te lichten. Soms gewoon om voor mezelf een duidelijker beeld te vormen. Of gewoon, iets onder woorden te brengen waar ik naar geluisterd had.

Op woensdagavond, vanaf dit jaar om de week ipv elke week, komen een aantal gelovigen samen om te kunnen groeien in geloof door gedachten, ideeën, onderwerpen of gebeurtenissen te bespreken. Wij maken gebruik van boeken, vraagstukken, bijbelpassages of andere bronnen en deze worden dan besproken waarbij allerlei manieren van 'kijken naar' voorbij komen. Dit helpt mij in ieder geval om breeder te denken over iets. Door een ander blik te werpen op een levensvraag of aandachtspunt. Wij bidden voor elkaar en voor allen die ons gebed nodig hebben.

De afgelopen 5+ jaar dat ik al lid ben van deze groep heeft het mij veel wijsheid, opheldering en ook verwarring gebracht. Wat nog belangrijker is, is dat ik steun vind in een groep mensen die ook, net als ik, willen groeien in de kennis van en naar God. Wat wil God nou van mij? Wat is het doel van mijn leven zoals dat gepland was, en leef ik dat wel uit?

Groeien, dat doe ik dagelijks. Al mijn levenservaringen staan als 'lessen' klaar elke ochtend bij het ontwaken. Mijn keus om te leren. Om bewust te zijn van de ervaringen die op mijn pad komen. Om 'iets' niet te zien als tegenslag maar juist om te kijken hoe ik kan overwinnen, kan slagen in dat waar ik voor kom te staan. Nee, ik zie mijn leven niet als een constante slagveld of arena waar strijden de norm is en 'wedstrijden' gewonnen of verloren gaan. Wel zie ik mijn leven als een uitdaging om er 'iets' van te maken. Om mijn krachten, talenten en kennis in te zetten om een goed mens te kunnen zijn.

Zo ook het schrijven van deze blog. Een die ik de afgelopen maanden zeer heb verwaarloosd. Het was geen onverschilligheid. Meer het ontbreken aan energie en ook enthousiasme. Want, hoe belangrijk is het, om mijn gedachten 'op papier' te zetten voor anderen om te lezen? Wie is nou geïnteresseerd in mijn gedachten, mijn strubbelingen, mijn onzekerheden maar ook mijn overwinningen? Misschien helemaal niemand. Misschien juist dat ik scherper zie wat voor zaken belangrijk zijn in mijn leven. Door het schrijven- herbeleef ik het moment weer. Een leer moment zeker.


Vaak schiet er een gedachten of emotie door mijn hoofd- en denk ik, dat had ik op kunnen schrijven! Kort maar krachtig. Misschien heeft iemand daar wel wat aan. Of misschien als ik het opschrijf blijft het idee of gedachten dieper gegrift in mijn hart aanwezig. Gemiste kans dus. Net als vorige week. Ik stond in de rij in een buurt supermarkt. De man voor mij had bananen en een groentesoort uitgezocht. Hij ging betalen met een pasje. Het pasje werkte niet. Bleek een buitenlandse pas te zijn - de meneer in kwestie ook. Ik kon hem niet verstaan. De kassière haalde haar schouders op, de man maakte bekend dat hij geen andere middelen had te betalen dus nam zij de spullen weer in ontvangst. De man verontschuldigde zich en liep zonder eten weg. Dit allemaal in een paar tellen. Het ging zo snel dat ik niet reageerde. Ik was aan de beurt, pakte mijn spullen in mijn tas na betaald te hebben en liep naar buiten. Als een klap realiseerde ik mij, ik had de boodschappen kunnen betalen voor die man. Die twee dingen- wat misschien het verschil maakten tussen een lege maag of tevredenheid. Hoe nalatig van mij dat ik dat niet door had. Een gemiste kans.

Dit was een lesje. Ik ga weer wat scherper opletten. Wat en hoe wil mijn God dat ik in het leven sta?
Luisteren, dingen bekijken van verschillende kanten. Alert zijn.

Ik ga opletten welke verhalen/ervaringen misschien de moeite waard zijn om op de woensdagavond door te vertellen. Misschien leer en groei ik daar dan meer van.







zondag 5 februari 2017

Ik moest aan mijn vader denken

Medeleven, ondersteuning en met liefde.

Mijn vader zei, " de enige zekerheid in het leven - is de dood." En hij bedoelde dat niet negatief. Wat hij mij wilde laten onthouden was, dat wensen, dromen en het najagen van 'geluk' geen zekerheid bood. Dat wat belangrijk was - was hoe ik in het leven stond. Wat ik bereiken kon om een voldaan en mooi leven te kunnen hebben. Hij wilde dat ik wist dat ik niet toe ging leven naar het ontastbare geluk - maar naar een mooi leven met gevoel voor anderen, met compassie en medeleven. Daar zat het geluk volgens hem.

Mijn vader was een wijze man. Ik moest hem veel te vroeg missen. Veel van zijn wijze woorden zitten wel opgeslagen in mijn hart ( en hoofd) en zo af en toe kom ik pareltjes tegen. Hij zei deze dingen en meer vast ook tegen anderen, ik kan alleen vertellen over waar pap en ik over spraken.

Zekerheid. God, die was voor mijn vader ook een zekerheid. Dat Hij bestond. Dat de bijbel een wetgeving en bron van inspiratie en kennis was. Dat het vol stond met God's woord. Pap las er bijna dagelijks in - vooral eenmaal met (vervroegd vanwege slechte gezondheid) pensioen was.

Wat hem ook veel voldoening gaf was dat hij tussen de middag, wanneer hij naar de cathedral in Auckland City ging, dat hij misdienaar kon zijn. Nee, hij was niet trots dat hij dit van de daken schreeuwde om te zeggen " kijk mij nou". Maar trots dat hij deze belangrijke taak uit mocht oefenen. Dienaar zijn.

Mijn ouders leefden hun geloof. Ze waren goed voor hun naasten. Ik weet ook dat zij elk jaar geld aan de school schonk voor kinderen wiens ouders het niet breed hadden om bv goede schoenen te kopen. Of die winterjas of trui.

Zelf zijn wij ook eens een 'goede doel' van de parochie geweest toen er van alles mis ging met de gezondheid van beide ouders. Dus mijn ouders hadden ooit ook ontvangen - en waren dubbel en dwars van bewust hoe dat voelt als je door de gulheid van een ander de eindjes aan elkaar kon knopen. Nederig. Dankbaar en met een vleugje schaamte ook al wisten zij als geen ander hoe de situatie was ontstaan en dat wij er ook weer bovenop zouden komen.

Het kan dan wel 'ouderwets' klinken. Nou geef mij dan maar OUDERWETS. Gewoon, lief zijn. Gewoon er ZIJN. Luisteren naar een verhaal, een glimlach, een schouderklopje. Een hand om vast te houden. Medeleven met je medemens te hebben. Nee, niet medelijden - MEDELEVEN. Loop een stukje met mensen mee. Rijk, arm, man vrouw, kind. Mensen. Die in je straat wonen. In je stad. Groet elkaar- ook al zijn het 'vreemden' die jij groet. Wie weet wat er achter de knik die jij misschien terug krijgt schuil gaat. Misschien ben jij de enige die dag die zo'n glimlach geeft. Komt er geen glimlach terug - des te waardevoller is die van jou.

Wat wil ik zeggen? Oh ja, de wereld is aan het vervreemden van elkaar. Doe je mee met tegengas geven? Pakken wij met z'n allen weer het ouderwetse " ik geef om jou" op? Misschien kan jij een taart bakken voor een gezin in je straat- zomaar! Dat ze zonder reden iets lekkers krijgen - om het leven te vieren. Dat zou toch gaaf zijn. Of misschien kan je een bosje bloemen afgeven bij die overbuur waar je van weet, die mevrouw is altijd alleen. Zomaar! Omdat het KAN.

Geniet van het leven - verspreid je glimlach.

Pap, bedankt en ja, ik mis je nog steeds 💗  💕  💝 !

Door jouw voorbeeld probeer ik ook een beetje net als jij, mensen hun blijheid in het leven 
wat op te poetsen. Niet geld maar geluk moet rollen!

veel liefs, je dochter.

zaterdag 4 februari 2017

Opnieuw beginnen

Je zou denken dat de woensdagavonden gestopt zijn- of ik ermee gestopt was. Maar niets is minder waar. Die gaan nog gewoon door. Wel om de week nu vanwege allerlei logistieken maar ze gaan door.

Elke keer denk ik, schrijf nou wat! Maar dat kan ik niet afdwingen. Het moet uit mijn hart komen. Wat ook speelt natuurlijk, is het tegengehouden worden. Niet door mensen om mij heen hoor, maar een kracht die mij tegenwerken kan- of zou willen.

Vandaag begon mijn dag laat. Ik ben snipverkouden en had aan onrustige nacht gehad. Manlief heeft mij laten slapen- en hij is vroeg uit de veren vertrokken om een lange wandeling te maken vandaag- een jaarlijkse Banjertocht zoals de groep waar hij bij zit dat noemt.

In de stilte van het huis kwamen gedachten bij mij los. Allerlei niet samenhangende gedachten maar wel een thema die centraal stond - mijn GELOOF en BIDDEN.

Ik ben katholiek opgevoed. Mijn ouders ook en hun ouders voor hen. Mijn denkwijze is als kind dus gevormd door wat ik als voorbeeld kreeg van mijn ouders en grootouders, ooms en tantes en de nodige familieleden die tot het religieuze leven geroepen waren.

Nu ben ik volwassen - al jaren hoor 😀  en heb ik de verantwoordelijkheid om als volwassene mijn geloof zelf uit te dragen. Niet omdat mijn ouders en grootouders dat willen - maar omdat ik dat WIL. En dat doe ik ook- mijn geloof vasthouden en laten groeien.

Met die beslissing komt een verantwoordelijkheid om dit geloof dus ook uit te dragen. De 'regels' na te leven. En bij 'regels' bedoel ik niet betuttelende dingetjes maar een levenswijze aan te nemen zoals Jesus ons liet zien hoe mooi het leven kan zijn als wij een bepaalde inzichten en liefde voor het leven aannemen.

Hoe doe je dat? tJa, dat is in mijn beleving voor iedereen anders. Met het zelfde doel in zicht- maar ieder een eigen weg bewandelen. Opnemen wat er in de omgeving te zien en beleven is. Kijken met ogen van liefde naar de bedelaar, de kunstenaar, de moeder, het kind, de dieren en de natuur.

Als men met liefde naar een dier kijkt, zou je het dan aan een boom vastketenen en aan het lot overlaten? Verhongeren en laten sterven? Natuurlijk niet. Een blik werpen op een bedelaar en een oordeel hebben over zijn/haar bestaan. Dat kan toch niet! Ik was er niet bij dus weet niet waardoor in welke omstandigheid deze persoon was en nu zo in het leven staat. Ik mag hem/haar niet de rug toe keren en zeggen " eigen schuld dikke bult" dus als ik wat geld geef, mag ik ook niet bepalen wat er mee gedaan wordt. Want welke beslissing dan ook die de persoon neemt is een van overleven- op zijn/haar manier. Ben ik op een andere manier in staat te helpen dan is het aan mij die opdracht uit te voeren.

Lief zijn voor je naasten. Een giga ding- of niet? Wij zien het levenslicht allemaal op dezelfde wijze. Twee mensen hebben een leven tot stand gebracht- en een kind is geboren. In een kasteel of krot, dat maakt niet uit. Wat wij ook ALLEMAAL gemeen hebben is dat wij zullen sterven. ALLEMAAL. Wel op verschillende wijze maar desalniettemin - wij gaan dood. Aan alles komt een eind. Ik denk nog steeds - het is niet hoeveel ik van de wereld hebt gezien, hoe groot mijn huis of bankrekening is, maar hoe ik heb geleefd dat telt aan het eindoordeel.

Ik maak me zorgen om de denk- en handelswijze die momenteel heerst in niet alleen onze samenleving maar op wereld niveau. Dan kan ik wel zeggen - bidden dan komt het goed. Maar nee, dat niet alleen. We moeten OOK onze harten laten spreken, onze krachten bundelen en niet met geweld alles proberen op te lossen. Want als iemand slaat, is het een menselijke reactie om terug te slaan. Als gelovigen is eigenlijk onze opdracht om mensen LIEF te hebben. Niet te slaan - maar met liefde overspoelen. Dat iemand dat niet accepteert is geen reden om het niet aan te bieden.

Ik heb de antwoorden niet om de wereld tot vrede te krijgen. Het antwoord op de vraag " Hoe nu verder?" Het antwoord ligt in al onze harten.


Wel ben ik ervan overtuigd als wij 'gelovigen, van welke kerk dan ook, LIEFDE preken en DOEN, dat er toch een verandering kan komen die leid tot een meer vreedzame wereld.

BIDDEN en LIEFDE , daar ga ik voor!
Het begint bij mij!

zaterdag 28 mei 2016

Waarom bid ik?

Onze woensdagavond groep bijeenkomsten hebben als onderwerp - Effectief bidden ( Michael Kimuli)

Nou was dit wel een erg toepasselijk onderwerp van de week- nou ja is altijd wel van toepassing, maar ik had heel wat op mijn heupen en die vraag, 'Waarom bidden wij?' of eigenlijk 'Waarom bid ik?' kwam goed van pas.

Het was een zware week met een aantal ingrijpende berichten die in mijn directe en hechte kring rond galmde.

Twee mensen waar ik erg veel om geef - allebei een tumor - allebei anders en allebei heftig!
En een wat jonger persoon- die zag het leven niet meer zitten. Hij is er nog wel en krijgt nu hulp maar zijn trauma die hij een aantal jaren heeft opgelopen heeft hem dusdanig beschadigd dat hij dieper in de put zit dan je graag zou willen dat iemand komt. Vooral een jonge man - nog niet volwassen.

Twee van deze mensen zijn familie - een een goede vriend.

Natuurlijk bid ik. Natuurlijk denk ik dat God mijn gebed verhoord. En NATUURLIJK wil ik dat GOD ZIJN kracht en macht inzet om deze kwellingen uit het leven van deze dierbare mensen te wissen. NATUUURLIJK wil ik dat!

Toch komt de volgende ochtend geen bericht dat het ook daadwerkelijk is gebeurt. Dat God in de nacht terwijl wij sliepen - zijn engelen stuurden om mijn dierbaren te genezen. Dat de vleugels van deze engelen de kwaadwillende ziektes opslokte een meenamen - weg, weg uit ons leven, weg uit hun lijf...gewoon WEG!!

Zo af en toe rollen de tranen ongewenst maar niet ongemerkt langs mijn wangen. Ik probeer niet zielig te doen. Want IK heb die klachten niet maar zij! Maar ik huil niet voor mij. Ik HUIL omdat er leed en pijn, onzekerheid en verdriet is. In de levens van mijn dierbaren.

BIDDEN - dat zou mijn oma en opa zeggen dat ik moet doen en blijven doen. Gewoon - BIDDEN.

Er zijn voor en tegenstanders van het geloof. Voor en tegenstanders van bidden. En meningen van de kracht van gebed lopen behoorlijk uit een. Ik bid omdat het troost bied. Ik bid omdat ik geroepen word om te bidden- want ik geloof in God. Vanaf kinds af aan weet ik dat ik in gesprek kan gaan met God. En dat doe ik ook. Want bidden is niet iets 'eisen' of 'aandragen' als oplossing. Mijn gebed is als roep, als kreet naar mijn Hemelse God die mij bijstaat in tijden van stres, verdriet maar ook vreugde en hoop. Om met gelovigen gebed aan te gaan, samen, dat bindt. Daar komt een enorme kracht en gevoel van liefde uit dat er weer energie binnen stroomt. Dat mijn accu weer opgeladen word en dat ik mij gedragen voel.

De zorgen zijn er nog- maar die leg ik in God's handen- en oefen ik telkens weer om ze daar te laten.

Willen jullie bidden- voor al diegene die hulp, steun, liefde en kracht nodig hebben? Dat kunnen zij goed gebruiken.






donderdag 19 mei 2016

Even los van de woensdag - het bestaan van God!

Ja hoor- er zijn nog woensdagavond groepjes momenten- alleen met die rare weken en ook teveel hooi op m'n vork, is het eventjes niet van gekomen.

Maar we zijn er weer.

Wij gaan het boekje 'Effectief bidden' onder de loep nemen. Ik heb het exemplaar nog niet gelezen maar dat komt nog wel.

Nu even wat anders.

Dit las ik net vanmiddag en ik vond het zo gaaf: En het is ook hoe ik over dit soort dingen denk.

Bestaat de kapper?


Een man ging naar de kapper. Al snel kwam er een gesprek met de man en de kapster; ze begonnen te discussiëren en spraken over vele zaken. Toen ze bij de bekende vraag kwamen of God wel bestaat. zei de kapper: "Kijk, ik geloof gewoon niet dat God bestaat." "Waarom zeg je zoiets ?" Vroeg de man. "Nou, iemand hoeft alleen maar naar de wereld te kijken en hij zal zien dat God niet bestaat. Als Hij echt bestond, zou er geen ellende zijn op de aarde. Ik kan me niet voorstellen dat een God dit allemaal kan toestaan.” De man was even stil maar zei verder niets.
Toen de kapper klaar was verliet de man de zaak. Onderweg naar huis zag hij een oude man op straat met heel lang haar. De man ging onmiddellijk weer terug naar de kapperszaak en zei tegen de kapper: "KAPPERS BESTAAN NIET!!!"
"Maar ik ben toch een kapper en ik sta hier vlak voor je. " antwoordde de kapper.
"NEE!" schreeuwde de man. "Kappers bestaan gewoon niet! Als zij echt bestonden, zouden er geen mensen meer rond lopen met lang haar!" De kapper antwoordde: "Ach, wij kappers bestaan zeer zeker wel. Het zijn gewoon de mensen die niet naar ons komen." "Exact!" ging de man verder. "Dat is het hem nou juist: God bestaat ook zeer zeker wel. Het zijn juist de mensen die niet naar Hem gaan en Hem niet opzoeken en daarom is er zoveel ellende op de wereld.”


De ellende in de wereld wordt niet door God toegestaan - maar wij mens breken alle regels, alle levensnormen die voor een mooi, gezond, gelukkig en vreedzaam bestaan zouden zorgen.


Nou blijken er meer mensen te zijn die denken zoals ik ( hierover dan he) en ik kreeg dit filmpje te zien.


Kort maar krachtig


Ik heb er ook moeite mee als mensen zeggen dat God ellende TOESTAAT! Want WIJ veroorzaken verdriet, pijn, afgunst, bemoeizucht, ruzie etc etc etc

Wij werden perfect gemaakt- en kregen een EIGEN WIL. Dat kan je zien als een last of een lust. Als wij Zijn weg volgen dan zou de Hemel op Aarde ECHT tot zijn recht komen... maar nee, wij willen de regie in handen nemen, Wij weten wel beter.

JA, WIJ. En dan kan je wel denken - huh, ik doe geen vlieg toch kwaad? Heb niemand vermoord, steel niet, ga niet dronken over straat en mishandel mijn kinderen niet! Geweldig. Ga zo door - maar het gaat ook ( of misschien wel juist) om de kleine dingen.

De afgunst- willen hebben wat een ander heeft of meer meer meer.

De intolerantie - Geen asielzoekerscentrum in mijn achtertuin. Wat doen ze hier eigenlijk? Ga terug naar eigen land en zoek je sores zelf maar uit.

De 'beter-weten' gedachten - graag willen dat iedereen jouw mening deelt. Dus het niet willen accepteren dat het ook 'anders' kan.

Nou in ieder geval - ik weet niet hoe de mensheid zich moet herpakken anders dan met Liefde, geduld, begrip, een reikende hand voor elk ieder die dat nodig heeft. Ik probeer mijn bijdrage daar aan te leveren om te leven zoals ik leef.

En dat ene blikje/flesje/pakje op het gras/ op straat - die mag wel in de prullenbak- doe je dat, is er in ieder geval een blikje opgeruimd! Doen 100 mensen dat - ziet het er opgeruimd en mooier uit. Want het gaat niet om wie het achter heeft gelaten maar...





of wij bereid zijn om het op te ruimen.

dinsdag 19 april 2016

Deel II: Kom laat de kinderen tot mij komen

Mattheus 11:25

En Jesus bad dit gebed, " Vader, Heer van hemel en aarde, dank u wel dat U aan kleine kinderen hebt bekend gemaakt wat u voor wijze en geleerden verborgen hebt gehouden." ( Het Boek, 3e druk 2011)

Nou dat is nogal wat. God heeft zijn kennis gegeven aan kleine kinderen en de 'wijze en  geleerde ouderen' moeten maar zien hoe ze aan die kennis en wijsheid komen.

Er zijn meerdere verwijzingen waarin wij gewezen worden op het 'kind zijn' en zo dichter bij God te komen.

"Marcus 10:13-16: En zij brachten de kinderen tot Hem, opdat Hij ze zou aanraken; doch de discipelen bestraften hen. Toen Jezus dat zag, nam Hij het zeer kwalijk en zeide tot hen: Laat de kinderen tot Mij komen, verhindert ze niet; want voor zodanigen is het Koninkrijk Gods. Voorwaar, Ik zeg u: Wie het Koninkrijk Gods niet ontvangt als een kind, zal het voorzeker niet binnengaan. En Hij omarmde ze en hun de handen opleggende, zegende Hij ze.
"(bron)

Niet zo moeilijk doen- gewoon, als kind. Onschuldig en puur.

Jesus hield van kinderen. Van de 'geleerden' werd hij vaak moedeloos, verdrietig en boos. Ze dachten alles te weten. Dat het woord letterlijk genomen moest worden- ipv het uitleven van God's woord.Hij probeerden hun te laten zien dat het niet om boeiende ingewikkelde verhalen ging maar om het pure van vriendschap, elkaar helpen, lief zijn voor elkaar- dat was de weg naar God en het hemels paradijs.

Jezus zegt zelf dat we moeten zijn als een kind. Geloven en vertrouwen als een kind zonder ja maars.

Math.18:1-5 : Op dat ogenblik kwamen de discipelen bij Jezus en vroegen: Wie is wel de grootste in het Koninkrijk der hemelen? En Hij riep een kind tot Zich, plaatste dat in hun midden, en zeide: Voorwaar, Ik zeg u, wanneer gij u niet bekeert en wordt als de kinderen, zult gij het Koninkrijk der hemelen voorzeker niet binnengaan. Wie nu zichzelf gering zal achten als dit kind, die is de grootste in het Koninkrijk der hemelen.En een ieder, die zulk een kind ontvangt in mijn naam, ontvangt Mij.(bron)

Ergens ben ik als volwassene de weg een beetje kwijt geraakt. Mij doel - om 'mijn kind-zijn' te herontdekken.


vrijdag 15 april 2016

Mattheus - stof om over na te denken.

Ons klein groepje was nog kleiner afgelopen woensdag- dat kan gebeuren. Maar gesprekstof genoeg voor een volwaardig en waardevolle avond. De afgelopen weken hebben wij het over onze bescherming gehad- dat wat wij nodig hebben om ons sterker te maken tegen het kwaad. Hoewel ik dit onderwerp voor mijzelf dacht redelijk compleet te hebben- ben ik een stuk bewuster geworden en ook meer alert moet ik zeggen. Want 'kwaad' kent veel gezichten. Stilletjes en stiekum kruipt het in je lijf, je hart en je hoofd. Wees dus alert- bescherm jezelf niet alleen tegen de storm maar tegen die geniepige, druilige buitjes die bijna ongemerkt op je neer dalen.

Maar nu, waar mee verder? Met twee stukjes uit Mattheus. Wij hebben diverse bijbels hierop geraadpleegd- altijd interessant om dat te doen. Er zijn subtiele maar soms ook grote verschillen in vertalingen. Interessant om deze naast elkaar te leggen en vergelijkingen te doen.


Uit Het Boek van de derde druk - Mattheus 9:13

Ga weg en denk maar eens na over wat er in Hosea staat: "Ik wil dat u met andere mensen mee leeft, het gaat mij niet om uw offers."

Zo, boem pats. Het gaat over DOEN! Voor elkaar.

Het gaat dus niet om de offers die ik breng aan God maar aan hoe ik in het leven sta. Leef ik mee en sta ik wel genoeg in dienst van anderen? Dwz, doe ik genoeg om het leven van anderen te verlichten, te ondersteunen en te begrijpen. Of help ik waar ik mij het meest 'thuis' voel, comfortabel mee om ga of vertrouwd mee ben? Of stel ik geen 'eisen' aan wie mijn hulp, steun, vriendschap of assistentie nodig hebben?

Laat ik het 'zware' werk aan anderen over? Zo van, ach de buurman doet al zo veel voor dat gezin- dan hoef ik mij er niet druk om te maken. Hoe kieskeurig ben ik?

Laat ik mij beïnvloeden door het gedrag of gedachtengoed van anderen? Laat ik mij ontmoedigen?

Ik zou ook kunnen zeggen dat als ik een dag voor een ander in de weer ben geweest dat ik een offer hebt gemaakt. Mijn tijd geven aan een ander. Dus eigenlijk kijkend hier naar het stukje uit Mattheus- is het een dubbele opgave. Geven van jezelf - en meeleven/ in dienst stellen van een ander.

Wat ik wel denk, is dat mijn handelen op een barmhartige manier moet gebeuren. Dat als ik mopperend een middag niet kan doen waar ik op gerekend had, maar ipv daarvan op de twee kleintjes van een overbuurvrouw hebt gepast dan had ik beter thuis kunnen blijven.  De buurvrouw was geholpen maar zelf ervaar ik er geen vreugde aan maar misgunde ik haar misschien mijn tijd en energie.

Maar als ik, desondanks mijn druk programma ook iets heb kunnen betekenen voor een ander, merk ik de zegeningen vanzelf- dat ik genoeg ruimte krijg om mijn eigen klus alsnog te klaren, of rust van hebt dat het even vooruit geschoven moest worden. Dus geen nare nasmaak, zeg maar.

Hoe kan ik behulpzaam 'zijn' voor een ander? Ik kan een oor zijn, een stem, praktische hulp, raadgever, betrokken zijn, begrip tonen, aanmoediger en nog veel meer.


Het onder de loep nemen van een klein stukje tekst kan veel gesprekstof, ideeën en meningen opleveren.

Volgende keer - Mattheus 11:25. Ook dit hebben wij besproken- ik laat het nog even op mij neer dalen en inwerken.

Fijn weekend allemaal, en Gods zegen in alles wat je doet- voor elkaar!