maandag 4 september 2017

We hebben besloten dat we......

.....een nieuw programma gaan volgen. Nou ja programma, woensdagavond indeling dan.

Eerst was het plan om 1 van de 2 avonden ( we komen om de week bij-elkaar) gesprekken, vragen en verhalen gevolgd door gebed te houden De tweede avond invulling zou er een boekbespreking gehouden worden

- zoals we al die jaren gewend waren.

1. Omdat we allemaal willen meedoen aan de boekbespreking avonden en we het ook wel jammer vinden als daar lange tijd tussen zit hebben we besloten de avonden te gaan combineren en wel als volgt:
We gebruiken het eerste halfuur om elkaar dingen te vragen, elkaar te bemoedigen enzovoort en gaan daarna over tot de boekbespreking.

2. Het leek ons allemaal een goed idee om wat bijbelboeken te gaan bespreken en voor de eerstvolgende keer is het bijbelboek "Judas" gekozen.

Dus, huiswerk. Want we gaan met dit programma pas 13 september van start.

De 'vraag, verhaal, gesprek momenten hebben te maken met dagelijkse dingen waar wij 'tegenaan' lopen, geen raad mee weten of hebben ervaren waar we vragen bij hebben. Hoe zit dat met die lastige buurman/vrouw/kinderen? Doen we genoeg voor onze 'broer' en wie is dat?  ( Gen 4:9 en Matt:12:48-49). Wereldse gedachten en verleidingen. Ook een belangrijk moment om menselijke verhalen over ziekte, zorgen en heugelijke momenten in de familie/vriendenkring onder de aandacht te brengen en voor te bidden en danken.

Dan het onderdeel 'boekbespreking'. Thuis lezen. Laten inzinken wat je onder ogen hebt gekregen. Hoe zit dat in je hart en hoofd? Heb je vragen, onzekerheden, of inzichten die je delen wil? Zo willen wij een beetje de invulling geven aan ons samenzijn. Als kerk, als gelovigen, als zoekende in een wereld vol tegenstrijd, haat, nijd en toch ook wonderen en bemoedigende acties van mensen die hun geloof uitleven.

Het wordt even wennen. Wie bepaald hoe lang de gesprekken duren voordat men overgaat tot de besprekingen? Wij laten ons leiden door de heilig Geest die in ons leeft en ook aanwezig zal zijn in de ruimte waar wij samenkomen. Daar ben ik van overtuigd. (Matt 18:20)

Ik heb mijn bijbel  ( Het Boek) opengeslagen. Tijd om eventjes te gaan zitten en alvast wat woorden tot mij te nemen. 

De inleiding: Het thema van deze brief is het gevaar van een misleidende leer en het belang van voortdurende waakzaamheid......" Zo, het begint al goed!

Wordt vervolgd!

vrijdag 1 september 2017

Tevredenheid is een groot goed

Het is altijd al zo geweest. Voor mijn gevoel dan. Ik ben geen echt zomermens. Toch ben ik in mei geboren en zou ik misschien al van die vroege zonnestralen heb mogen genieten in mijn kinderwagen buiten in de tuin. Of juist niet. Ik weet dat ik als baby ernstig ziek ben geweest en mijn amandelen 'gekipt' moesten worden voordat ik 9 maanden oud was. Ik lag regelmatig in een 'zuurstof?' tent omdat mijn bronchitis zo heftig was dat ik in ademnood verkeerde. Zoals mijn moeder het verhaal vertelde hadden de dokters geen hoge verwachtingen van mijn herstel - laat staan dat ik er nu nog zou zijn. "Nee", hadden ze tegen mijn ouders gezegd, " reken maar niet op meer dan 2 jaar". Hoe zwaar moet dat geweest zijn voor mijn ouders, en mijn grootouders bij wie wij in huis woonde?

Zomermaanden. Zomer weer. Natuurlijk houd ik van die mooi luchten, dat warme briesje, een behaaglijk temperatuur om mij heen. Uiteraard ben ik daar dankbaar voor. Ik kan het ook waarderen, tot ongeveer 24 graden tops, zeg maar! 😅  Wat daar boven komt, daar raak ik beroerd van. Dan heb ik even een paar dagen nodig om bij te komen. Ik duik dan in donkere, koele plekken en kom pas boven water wanneer mijn lichaam weer hersteld is. Alles wat met dit seizoen te maken heeft is iets waar ik voor dank in gebed. Ook die zwoele avonden, de regenbuien. Zeg maar gerust stortbuien! Heerlijk. Dan ruikt alles weer fris. Net als wanneer je de was uit de machine haalt en het buitenhangt om te drogen. Of net de meubels hebt gepoetst, of vloeren gewassen. Die frisheid, dat schone, dat glimmende. Heerlijk vind ik dat. 👍

Mijn beleving is dat wij de afgelopen maanden meer dan ons deel van mooi weer hebben gekregen dan we hadden kunnen dromen. Toch hoor ik overal geklaag over de 'slechte zomer'! Heb ik nou echt op een ander planeet geleefd al die maanden dat de zon onze huiden verwarmde en van een mooi tint laagje heeft voorzien? 😧

Mopperen. Zo heet dat. Ontevreden zijn. Niet blij met wat je hebt gekregen. Verwachtingen niet waargemaakt. Of misschien te hoog ingeschat. Ik weet niet wat dat is. We hebben water nodig om onze grond te voorzien van vocht zodat het gras en de gewassen kunnen groeien, dat de rivieren kunnen stromen, dat de vijvers ververst worden. Vogels en vissen rekenen op dat water. 💦

Temperaturen die weken lang te hoog op lopen veroorzaken meer ellende dan vreugde. Op onze huiden, hoofden, wegen, wateren, dieren, bomen en planten. Het lichaam wordt moe. Energie en de nodige vitaminen gevend is de zon alleen in mate. Daarna zuigt het ons leeg. 😰

Ja, er zijn uiterste. Kijk maar naar het nieuws, lees de kranten. Mensen komen om in stormen van ongekende wreedheid. Zeeën van modder bedelven de huizen van hele dorpen. Talloze raken gewond, dakloos, ziek of erger nog sterven een tragisch en gruwelijke dood.😢

En hier 'zij' de hunkerende vakantiegangers maar klagen dat 'zij' zo'n slechte zomer hebben hebben gehad. Ik weet ook, elk land, elk volk, elke jaargetij is anders. Toch zou ik wat trotser zijn op de mensheid met het laten zien van meer tevredenheid en dankbaarheid voor wat 'zij' wel hebben gekregen. Maanden na maanden geweldig weer om elke dag van te genieten. Niet gepropt in 3 weken maar elke dag dankbaar zijn voor wat 'wij' krijgen.

Ik moest dit even kwijt, want steeds meer aandacht gaat naar de onvrede- ik wil juist even zeggen, " wat een geweldige weer hebben wij van mogen genieten, al maanden lang. Ik ben een dankbaar mens. Ik zie de bladeren veranderen van kleur. Ik kijk uit naar vernieuwing, een nieuw begin. Er gebeuren weer wonderlijke dingen buiten. 😊. Geniet u met mij mee? Vast wel.




zaterdag 19 augustus 2017

We zijn weer samen gekomen

Met een zomerpauze ingelast te hebben, zijn wij als groepje even niet bij-elkaar geweest. Gelukkig is het weer zo ver. Ik zeg gelukkig, want ik voel mij geïnspireerd, gemotiveerd en gewaardeerd op de avonden dat wij als groepje bij-elkaar komen om te babbelen over het leven, ons geloof en inzichten die wij dan ook delen met elkaar.

Jaren geleden ben ik aan komen waaien in de groep. Er is wel een beetje een wissel van de wacht geweest in 'leden' en ook in het reilen en zeilen van de groep. Zo worden de bijeenkomsten niet saai, een sleur of dof, zeg maar. Om zo af en toe een draai te geven aan de inhoud of werkwijze blijf ik scherp, geïnteresseerd en gemotiveerd om dieper te graven in mijn gedachten, lang gehouden ideeën en overtuigingen waardoor ik weer kan groeien in mijn geloof en gedachtengang.

Het was even een discussie punt, welk boek gaan we lezen en bespreken. Keuze is gevallen op een bijbels boek te behandelen. Plenty om van te kiezen toch? Ook gaan we wat meer aandacht besteden aan onze gedachten, opvallende gebeurtenissen of situaties waar wij mee geconfronteerd worden.

Afgelopen woensdag was het opvallend dat er veel verhalen over dierbaren die,  dichtbij en ver af, ernstig ziek waren en elk ervan stond anders in het leven en de dood. Dat riep uiteraard ook gevoelens en gedachten bij ons allemaal op. Waardevol gesprek. We eindigde met gebed- individuele gebeden voor alles wat voorbij was gekomen. Ook in de stilte van ons hart was er mogelijkheid tot communiceren met onze God en Vader.

Ik heb veel over dit onderwerp na moeten denken omdat er bij mij 3 mensen zijn in mijn nabijheid die allen de dood zien naderen. De uitspraak " dagjesmensen" kwam ook in mijn gedachten. En daarvan ben ik er nu uit dat wij allemaal 'dagjesmensen"zijn. Want wie zegt dat wij ( u en ik) een 'morgen' krijgen. Je hoeft niet ziek te zijn om te sterven. Een ongeluk, hartaanval of hersenbloeding kan iedereen op elk moment krijgen, om maar een paar mogelijkheden te benoemen.

Nee, ik ben geen doemdenker. Integendeel. Wel reëel, nuchter en positief. Hoe zou ik mijn wereldje achterlaten als vandaag mijn laatste dag zou zijn? Wat staat op het 'te doen' lijstje wat ik graag af zou hebben... ik weet ook wel dat er in mijn 'in bakje' altijd wel wat werk zal blijven liggen. Maar wat zou ik nou echt weggewerkt of 'af' willen hebben?

Elke dag 24 uur te besteden zoals ik bepaal. Ik ga wat dieper nadenken of ik ze wel echt goed besteed. Tegelijkertijd wil ik ook zorgen dat mijn quality time met diegene die bewust zijn van hun naderende eind, optimaal is. Stof om over na te denken - maar zeker niet om depressief of zenuwachtig van te worden. Het leven houd op bij de dood. Zo simpel is dat. Mijn intentie is om zo waardevolle leven te leiden als in mijn vermogen ligt dat te doen.

vrijdag 18 augustus 2017

Genieten, waarderen en volop inzetten.

Ik merk het aan veel dingen- de schappen in de supermarkt, het winkelend publiek, wat drukker op straat en het krantenbericht van de 'juf' die te popelen staat om haar leerlingen te groeten op maandagochtend. De schoolvakantie loopt ten einde. Mensen keren terug naar huis. De melk quota zal ook wel weer opgeschroefd gaan worden in de winkels nu de gezinnen weer wederkeren.

Op een of andere manier schijnt men ook te denken dat de zomer nu 'over' is. De afgelopen paar weken hoor ik steeds mensen om mij heen klagen over het slechte zomerweer! Ik zit te verzinnen wat er nou speelt in die hoofden en gedachten.

"Het" is over! De vakantie, het mooi weer, de zomer. Alsof er een eind aan een periode komt die in een paar weken te proppen valt. In mijn beleving hebben we al maanden lang mooi weer. Zomerse temperaturen die niet alleen in de 6 weken schoolvakantie vallen. Zomer, een relatief kort begrip voor sommigen dus.

Over een wat langere periode probeer ik mijn dagen te waarderen voor wat ze zijn. Dat er 24 uur in mijn dag zitten. En ik mag die 24 uur gebruiken. Inzetten voor de dingen die op die dag belangrijk kunnen zijn. Of ik ze inzet voor anderen, of ik ze gebruik voor eigen belang. Klagen over 'te korte dagen' lijkt me zo nutteloos. Want alle dagen zijn even lang. De uwe en de mijne.

Ik hoorde een moeder zeggen tegen iemand, " De vakantie was zomaar voorbij. Veel te kort die 3 weken. Nu moet ik weer gaan werken." tJa, zo is dat. Drie weken vrij van je baan, is 3 weken iets anders doen. Maar is wel 3 weken, hoe je het ook invult. Niet korter dan 3 weken werken - ook niet langer.

Het OMDENKEN over tijd heeft mij bevrijd van veel onvrede. Natuurlijk is het leuk om lang leuke dingen te doen ipv 'opgelegde' activiteiten- toch denk ik nu, dat vreugde beleven relatief is aan je denkpatroon. Het is maar hoe je het bekijkt. Wat 'tussen de oren zit' bepaald je beleving! Als ik elke dag zie voor wat het is, en geniet van de weersomstandigheden ongeacht het seizoen, voelt dat heel bevrijdend. Ik zit dus niet 'vast' aan een jaargetij. Als de zon schijnt - is het zomer.

Vorige week zaten mijn dagen mutje vol. Er was geen ruimte meer voor ' iets' erbij. En toch, als iemand aan de noodklok had gehangen, had ik vast wel een plekje gevonden.

Vandaag weer een mooie dag beleefd om dankbaar voor te zijn. Ja, ik ben nat geregend maar ben ook weer opgedroogd. Heb gelachen, met lieve mensen samengewerkt in een vrijwilligers actie en met een tevreden gevoel huiswaarts gekeerd. De avonduren gaan zo van start en die zal ik eventjes niet volproppen maar zuinig mee omgaan. Want...

Morgen is weer een dag, als ik die beleven mag. Wat een zegen! Wat een cadeau.

zondag 30 juli 2017

Moederschap

Ik kreeg berichtjes dat het geheugen van mijn Cloud opslag vol aan het lopen was. Ik ken dat gevoel wel. Mijn eigen geheugen loopt soms ook over- en dan is het zo vol dat ik sommige dingetjes niet terug kan vinden. Tijd voor opruiming, denk ik dan. En hopla, weg met onnodige gedachten, zorgen, onzekerheden en twijfels. Die zijn mede verantwoordelijk voor de onrust en rommel in mijn bovenkamer.

Een van mijn manieren om rust te creëren in mijn hoofd ( en hart) is om te schrijven - een of meerdere blog posts. Op die manier kan ik dingen van mij af zetten, op afstand bekijken en wat 'netter' opstapelen. Het voordeel daarvan is dat ik weer mooie belevenissen voorbij 'zie' komen en daar weer opnieuw vreugde uit haal. Of wijsheid, of kostbare herdenk momenten.

Als ik terug kijk op mijn 64 levensjaren, dan kan ik alleen maar zeggen - ik ben een gezegend mens. Met vallen en opstaan, met leermomenten in vreugde en verdriet. Ondanks de traumas, euforie, het gelach en de tranen is mijn leven een mooi leven om te leiden.

Ik heb moeite met de gedachten dat 'het leven' voorbestemd is op een bepaalde manier. Dat er situaties en wegen al gereed zijn  gemaakt voor mij om te bewandelen. Soms denk ik daar wel zo over - en dan ga ik twijfelen of ik wel de juiste afslagen hebt genomen. Stel ik mijn Maker teleur? Of bewandel ik het leven met een gegeven inzicht, aangeleerde kennis, bijeengeraapte wijsheid en enthousiaste nieuwsgierigheid? Of is het een combinatie van dit alles?

Heb ik gekozen voor moederschap of was dit een rol voor mij weggelegd?

De afgelopen week heb ik 4 blog berichten geschreven op mijn Engelse blog ( vooral omdat mijn kinderen geen Nederlands spreken of lezen) over mijn 'moederzijn'. Niet dat ik het zwanger raken, geboorte en moeder zijn vanzelfsprekend vond. Bij het herdenken hieraan, en de diverse momenten van moeder worden (x3), veel emoties en gedachten opnieuw beleeft en sommige gevoelens toch niet onder woorden kunnen brengen.

Zoals ik al zei, ik voel mij een gezegend mens. Mijn kinderen zijn gezond en wel te wereld gekomen. Zij zijn nu zelf ouder van hun eigen kinderen geworden en ik zie zoveel dingen terug in hen. Het doet mijn hart goed. Mijn taak zit er al een tijdje op. Moederen is nu niet meer aan de orde. Ook niet hun 'beste vriendin' zijn. Ik blijf moeder maar op een afstand - bij mij dus ook letterlijk. Ik mag pas iets betekenen als zij die vraag, oproep voor advies of steun, zelf bekend maken. Ongevraagd wordt niet op prijs gesteld. Had ik zelf ook niet gewaardeerd.

Het was voorheen wel zo dat als er iets was, rommelde of zorg gaf, dat ik er wakker van lag. Misschien dacht ik ook dat dit bij mijn moederzijn hoorde. Maar dat is niet zo. Het zijn volwassen mensen met hun eigen inzicht, wijsheid, leermomenten en veerkracht waar zij het mee 'moeten doen'. Net zoals ik het hebt beleefd. En van onrustige gedachten wakker liggen is zeer slecht voor mijn gezondheid en ook relatie naar hun toe. Ik loop alleen mee - ik sta niet in hun schoenen. Met vallen en opstaan zullen ook zij hun levensweg moeten vinden en bewandelen.

Dankbaar ben ik- dat ik deze rol van moeder heb mogen bekleden. De angsten en verdrieten maar ook de vreugde en lach momenten hebben mijn leven verrijkt. Gezegend ben ik met alles wat deze rol met zich meebracht.

Wil je meelezen op mijn Engelse blog- dat kan.

Hier staat de link!


woensdag 12 juli 2017

Een Grote Held in een klein lichaam

Nadenken over wat belangrijk is in het leven.

Waakzaam zijn voor momenten die meer betekenis houden dan op het eerste gezicht blijkt.

Verplaatsen in het moment of persoon of gebeurtenis.

Hier zou ik mij de komende tijd mee bezig houden - bewust en onbewust.

Onze vakantie zit erop. Negen fantastische dagen met de MG door Oosterijk en noord Italië /Zuid Tirol. Plaatsen bezocht waar ik de namen niet van kende, of alleen van horen zeggen. Daarna een boottocht met vrienden op de Friesche meren. Het mooiste weer, de liefste vrienden en mooiste momenten!

Een veilige reis, geen blessures, geen ziektes, geen auto pech! Nieuwe vriendschappen gesloten en oude versterkt. Een 'once in a lifetime' ervaring opgedaan. Een gezegende periode dus. En nu, nu zit het erop. We zijn thuis. Het 'normale' leven is weer begonnen. Nou ja, normaal! Bestaat zoiets?

Mijn leermomenten zijn talloos geweest. Sommigen zijn nog glashelder, andere moet ik wat harder aan werken om weer op te halen. Maar ze zitten er. Ze broeden en groeien. Er komen steeds gedachten opborrelen - en dat zal voorlopig wel eventjes doorgaan. Mooi is dat!

Terwijl wij weg waren - zag ik zo af en toe wel een bericht op Facebook voorbij schuiven. Echt actief was ik niet- maar op een 'rust moment' of eventjes op bed uitblazen van een lange wandeling, keek ik wel eventjes. En daar zag ik dat Nagellak Tijn overleden was. Voor diegene die niet weten wie dat was - klik op zijn naam, luister, kijk en leer! Ook al heb je van hem gehoord - toch de moeite waard om dit filmpje te zien.

Hoewel dit manneke maar 6 jaar was- had hij een doel in zijn leven. Hij maakte zich hard voor anderen. Iets wat hem dierbaar was en naar het hart lag.  Een taak die hij moest vervullen. Uiteraard denk ik wel dat zijn ouders hem daarin hebben gesteund, geadviseerd. Toch zag ik in hem en zijn houding een soort vast beradenheid die zegt: Dit ga IK doen!

Iemand kan 80 jaar leven en minder inzicht, doorzettingsvermogen en daadkracht tonen. Dit manneke had zijn 6 ( hij stierf een week voor zijn 7de verjaardag) op een bijzonder wijze laten GELDEN.

Ik ben nu 64. Weet ik wat mijn reden voor mijn bestaan al is? Is het om moeder te zijn van mijn kinderen, oma van mijn kleinkinderen? Is er meer voor mij weggelegd wat ik nog niet hebt ontdekt? Ik probeer zo behulpzaam, vrolijk, vriendelijk en positief in het leven te staan. Mijn talent in de keuken deel ik graag met mensen om me heen. Een luisterend oor, een klop op de schouder een helpende hand. Ik doe hiervoor mijn uiterste om dit goed te doen. Het levert geen miljoen euro op, maar hopelijk wel een lach, een gevoel van mee tellen of steun. Ook dat is een waardevol iets die bijdraagt, hoop ik dan, aan een meer vrolijk bestaan in misschien een donker, eenzaam of zware periode.

Tijn, de jongen die een glimlach op de gezichten van mensen bracht door kleuren op hun nagels te lakken. Wat een HELD, wat een bijzonder, talentvol en bedachtzaam manneke die een GROOT maar kort leven had. Wij hadden Tijn even nodig om ons weer wakker te schudden. Er is meer dan alleen werken, dingen kopen, vakantie gaan- er zijn mensen die ons nodig hebben- op allerlei verschillende manieren.

Dankjewel Tijn, voor weer een levenslesje om over na te denken, om op te volgen, om te respecteren. Jij was een miljoenen kind!! Kleurrijk en kostbaar!

dinsdag 27 juni 2017

Het kapelletje

Boven op een berg in Oostenrijk staat een wit kapelletje! Als plaats in mijn telefoon staat aangegeven: Hopfgarten im Brixental, Oostenrijk.

Gisteren maakten mijn man en ik een bergwandeling. Het was pittig en dat geef ik gelijk toe. Zo af en toe was het noodzakelijk om even pauze te houden. Op een van de bankjes- rondkijkend naar al het natuurschoon - zo perfect als de Maker het bedoelde, genoot ik van dit cadeau. "Prachtig he schat", zei ik. " Ja er is hier niks, geweldig!" Was zijn antwoord. "NIKS - hier is ALLES! " riep ik geschokt. 

Ik benoemde al dat ik zag. Het was de stilte die hij bedoelde! Nou ook dat is een 'iets' waar we dankbaar voor mogen zijn. Dat op deze plek, in al zijn pracht een stilte te beleven valt om in dankbaarheid te genieten. Boven aangekomen bij onze bestemming kon ik mij even terugtrekken in een mini kapel. Zo prachtig dat op zo'n plek dicht bij de hemel een plaats is die ons herinnert aan de Maker van hemel en aarde.

Vandaag een andere uitdaging, weer omhoog, iets minder danwel, maar toch de wolken van dichtbij bekijken. Het kapelletje stond trots, spranklend wit en uitnodigend om binnen te komen. Hier was wel een gelegenheid om een kaars aan te steken. Wij zaten even samen met onze gedachten. Ik bleef wat langer, terwijl mijn man naar het kruis die helemaal bovenaan stond, klom.

Kaarsen, twee in totaal heb ik aangestoken. Voor mijn dierbaren, allemaal. De tweede voor allen die ik lief had en nu draag in mijn hart! Maakt het wat uit, dat kaarsen branden ritueel waar ik mee groot gebracht ben? Voor mij wel. Mijn tastbaar gebaar - samen met mijn stil gebed. Danken voor mijn rijkdom, en verzoeken om als herder te blijven hoeden over allen die mij dierbaar zijn.

Een overgetelijke dag. Het was zwaar, de tocht naar beneden. Stijl en ruig. Na de overwinning van gisteren wist ik dat God mij nu ook niet in de steek zou laten. Met alle kracht die ik kreeg - ondanks de kramp in mijn been is het gelukt om vandaag weer met blijheid en trots de wandleing afgemaakt te hebben. Mijn voeten en benen verdienen een rustdag morgen. Ik ook!